REBECCA MOORE

KORLEIS MÅLER DU SUKSESS?

Diskografien er ikkje omfattande. Eit kryptisk debutalbum ( admiral charcoal`s song ) utgitt i 1995, eit knippe demoar samla og gitt ut som home wreckordings 1997 - 1999, og så: ingenting. Neppe grunnlag nok til å utrope Rebecca Moore til ein av dei viktigste, mest sentrale artistane dei siste 15 åra, og likevel er nettopp det min påstand.

Rebecca Moore var Jeff Buckley`s muse, venn og kjæraste. Namnet hennar vil difor alltid vere knytt til denne altfor tidleg døde giganten, og altfor lett vil musikken, orda , kunsten hennar bli sett gjennom det filteret. Det er naturleg. Det er menneskeleg. Det er også urettferdig. Stemma hennar er sterk og sjølvstendig. Ho står ikkje i skuggen av nokon, eller på skuldrane til ei kjempe, ikkje meir enn vi alle er resultatet av menneska me har møtt, elska, blitt inspirert av.

Å skape er å ville leve. Det er å være ei von, og ynskje å dele den vona, få den til å fatne i andre sine sjeler. Det er å kjenne på andre si smerte, glede, undring, og ta dei inntil seg, og gje dei ei stemme, eit rom. Det er å kjenne att seg sjølv i det vakraste og det mest vansira. Det mest skamfulle og det edlaste. Det er å skrive namnet sitt i vatn. Rebecca Moore si stemme er ekte. Fordi det er falskt av og til, fordi det skurrar og er uskjøneleg - og fordi ho syng med ei kraft og ein venleik du berre kan håpe å finne i helgnar og utstøtte.

Utgjevingane er få, men ho er der ute, stadig kjempande for dyr sine rettar, for newyork`s kunstmiljø, for mennesket sin rett til å leve fritt og stolt. Ho var ei av dei klåraste røystene som stod opp mot det skrekkpatriotiske regimet til GeorgeW. Bush - og heile tida har ho skrive songar, laga musikk til filmar, spelt i nokre av dei også. Du kan gå inn på youtube og finne ei enkel og nydeleg framføring av den uutgitte songen "speakerphone", eller gå inn på www.myspace.com/rebeccamoore der fleire nye songar er lagt ut. Ho har også ei spennande heimeside: http://www.bluviolin.com/.

Målt i kommersiell suksess er Rebecca Moore ei fotnote i musikkverda. Heldigvis handlar det om så mykje meir enn det. Det handlar om å vere eit heilt og engasjert menneske. Om å tørre å vere i stormen, som Olav H. Hauge ville sagt det. Og Rebecca tør akkurat det. Betre vert det ikkje i mi bok...