GARTH PÅ RICK`S
nokre ord om konserten


Fins det ei verd utanfor ørsta? Spørsmålet melder seg med jamne mellomrom, og då er det berre eitt å gjere: ta laust for å slå fast at så er tilfelle. Soleis fann eg meg sjølv slumrande på ekspressbussen til bergen i går, på veg for å sjå Garth Hudson spele på Rick`s cafe.

Som tidlegare nemnt har Garth og kona Maud Hudson gjennomført ein miniturne i noreg denne veka. Dette har samband med Garth si gjesterolle på Jeffrey and the free radicals sin nye cd. Difor var det berre naturleg at dei sjølvsame frie radikalane backa ekteparet Hudson, og også hadde eit eige oppvarmingssett.
Det er garva karar dette her, difor hadde eg også venta noko meir av dei. Det vart noko uforløyst og tannlaust over songane dei framførte. Men heldigvis: det skulle bli betre. Langt betre. Etter litt romstering bak sceneteppet lunta Garth Hudson inn på scena, trillande på kona Maud i rullestol. Han luta seg over tangentane, og byrja å mane fram ein mangslungen fantasi på pianoet. I minutt etter minutt vandra temaet gjennom ulike tempi, og fletta inn snuttar av andre melodiar frå den amerikanske sangtradisjonen. Det vart som ein lang meditasjon over Garth sitt eige musikkliv, dvelande, lokkande, drivande toner. Publikum satt musestille. Etter ei æve snur så seg Garth seg mot publikum, mumlar eit raspande " you`re lucky tonight" inn i mikrofonen, før han vender merksemda mot pianoet att. Tonane tek etterkvart form av ein annan song, og når Maud syng dei første linjene til "it makes no difference", er me komne til himmelen. Her skal eg innrømme ein fordom: Maud si stemme har tidlegare forekomt meg noko svulstig og kald, men steikje, kor feil eg har tatt. Ho song så rått og sjelfullt at det var ein fryd.
Mot slutten av songen sneik dei frie radikalene seg inn på scena att, plukka varsamt opp instrumenta sine og la eit dempa komp under det siste verset. Ei nydeleg opning på konserten.
Dei fulgte opp denne med ein dampande heit versjon av "don`t do it " , der Knut Reiersrud fyrte av av ein gitarsolo for historiebøkene. Han berre grov seg djupare og djupare ned i grooven, og nekta å gje seg før publikum omtrent datt ut av seta sine. Ein maktdemonstrasjon, og vesle blunderbuss sat der i mørkret og sitra.

Slik skulle det jo helst ha halde fram, men det gjorde det diverre ikkje. Kommunikasjonen mellom Garth og bandet var ikkje heilt som den skulle, og fleire av songane vart haltande og utan fokus. Spesielt gale gjekk det på "rag mama rag". Det vart korkje rot eller fot. Andre Williams sin "agile, mobile and hostile", derimot, var direkte, rett på og sensuell. Maud Hudson belta den ut som ei gamal bluesdronning, og igjen var Reiersrud der med ein ufatteleg sjelfull og virtuos - og laaang - solo.
Så gjekk bandet av scena, og Garth og Maud, som gjennom heile konserten småprata og kviskra og smilte til kvarandre, leverte kveldens høgdepunkt for meg; ein varsam og intens versjon av "tears of rage". I det heile var det kanskje augneblinkane med berre dei to på scena som fungerte best.

Etter litt Garth solo til slutt var det heile over. Til tider så utruleg bra, og til tider berre rot. Men Garth synte igjen at han, trass si gamaltestamentlege framtoning, var den yngste av alle der. Heile tida leitande, spørjande, dansande over tangentane. Det var ikkje berre vakkert, det var livgjevande. Så barst det ut i bergen-natta, og eit scenario i gatene som stadfesta the band
sin tidlause observasjon: "life is a carnival"...