LAUGHING CLOWNS

ei kjærleikshistorie

Av og til skjer det. Nokre gongar i livet, om du er heldig, veit du frå første augneblinken av at du er blitt råka av eit lyn i hjartet ditt. Inni deg skiftar polane plass, og du gir slepp på den du var, utan å nøle, fordi nokon har synt deg den du vil bli. Laughing clowns møtte eg i tenåra. Eg elska dei då, umodent,fomlete og forvirra. Eg elskar dei i dag. Djupt, erfarent - og like forvirra. Eg har aldri fullt ut skjøna kva som gjer dei så uunnværlege i livet mitt. Alle gongane eg har vendt attende til dei, har dei framstått like mystiske. udefinerbare og forbaska uimotståelege. Heva over tid. Heva over tvil. Ekte kjærleik.

Brisbane 1980. Edmund Kuepper høyrde lydar i hovudet sitt. Trommer. Saksofonar. Lydar som ikkje kom til sin rett i bandet han allereie var blitt legendarisk gjennom: The saints. Han allierte seg med den eksepsjonelle trommeslageren Jeffrey Wegener. Desse to skulle halde saman gjennom heile laughing clowns sin turbulente eksistens. Ut av ingen stad dukka den særeigne saxofonisten Bob Farrell opp, og ...nei, vent, der må eg berre stoppe opp. Bob Farrell. Det er berre å tilstå det: eg har hatt eit mentalt crush på den mannen heile mitt såkalt vaksne liv. Javel, så er det ein streit tenor-saxofon han trakterer, men milde skapar,for nokre lydar, for eit leven. I årevis brevveksla eg med bror til Edmund, Wolfgang Kuepper, og eg trur han vart bra lei av det stadige maset mitt om Bob Farrell. Kvar er han? Kva gjer han? Er han i det heile tatt i live?

Bob Farrell spelte seg sjølv. betent og rått og vilt og asymmetrisk og overjordisk vakkert. Sjekk ut den prislause videoen for songen holy joe frå første ep`en til gruppa ( du finn den på youtube ). Etter omgjevnadane å dømme er den spelt inn på settet til karius og baktus. I eit dunkelt halvmørke poserer fem mann meir eller mindre truverdig, og tryllar fram ein skranglete, uskjønn men uendeleg fascinerande låt. Dei fleste er rolege, massivt kule - berre Bob Farrell luskar rundt som ein steppeulv, ulande mot månen, driven av gud veit kva demonar. Og med eit blikk som er så hinsides, som om augene er to blødande sår. Min helt.

Laughing clowns oppnådde aldri kommersiell suksess. Dei var rett nok elska av kritikarane ( " the best band in the world ", Mat Snow - NME ), og gjennom fem tøffe år der dei bokstaveleg talt holdt på å ta livet av kvarandre, spelte dei inn 48 songar som står som ein dirrande påle i rockhistoria. Likevel er dei knapt nok nemnt i oppslagsverka. Eg elskar dei ikkje noko mindre av den grunn. Stemma til Edmund Kuepper, " drunk with disgust", over eit flytande, pulserande lavautbrot av eit ensemble,treff meg enno som ingenting anna. Og eg har enno ikkje kome meg gjennom songen "the laughing clowns", utan å ha endt opp delirisk dansande på stovegolvet.. ..

Bandet vart oppløyst i 1985. Utmatta, sjuke. Edmund Kuepper tok fatt på ei lang solo-karriere med enkelte perler av nokre songar ( "queen of winter hotel", "this hideous place", "the cockfighter"), og så: lo and behold, i fjor møttes fire av dei sentrale medlemmene igjen, stemte instrumenta og tok til på eit nytt kapittel i soga om laughing clowns. Ein musikk som ikkje høyrtes ut som noko anna. som du likevel kunne kjenne deg att i og hente krefter til å takle livet frå. og danse som ein zombie attpå. Takk.