MED LISENS TIL Å LÆKJE

Me er komne til den femtitredje av årets femtito veker, så gje meg lov til å skildre ein grenseoverskridande augneblink i musikk-historia.
Tidlegare i år gav cappelen damm ut boka " den beste låta ", der 19 norske forfattarar tek for seg ein song dei har eit særskild forhold til. Det bykste litt til i hjartet mitt, då eg såg at Agnes Ravatn hadde valgt seg Van Morrison og " and the healing has begun ".
Agnes Ravatn debuterte for nokre år sidan med boka "veke 53 ", og bar allereie då bod om at ei ny og tydeleg stemme hadde slutta seg til den stolte vestlandske tradisjonen med beisk og underfundig humor, ein arv som t.d. Ragnar Hovland forvaltar på ein slik absurd og sjølvgod og praktfull måte. No for tida skriv Agnes R. i den nynorske vekeavisa Dag og Tid, og kom i år ut med artikkelsamlinga " stillstand".
No anar eg ikkje kva Agnes R. skriv om " and the healing has begun ". Men ho
gjev meg eit påskot til å hale denne underfulle songen fram i ljoset på nytt. Dette eposet, som du finn på albumet " into the music " frå 1979, er eit av mange døme på at vel er Van Morrison ein legendarisk surpomp, men det bankar eit hjarte av solid gull bak silkeskjorta.
Songen startar stilt og varsamt, med ei dansande fele bak Van sin meditasjon over den lækjande krafta til raude sommarkjolar. Så ruslar det avgårde igjen med felespel og Van som gryntar og oppildnar musikarane. Sakte byggjer det seg opp i intensitet, før Van brått bryt av og byrjar ein lang mumlande monolog om natterangling og musikk, som ender med at han roper ut " we`re gonna stay up all night long, and then we`re gonna go out and run across the fields ". Og hei, kanskje ser det ikkje så overveldande ut på papiret, men det er noko med måten desse orda kjem fløymande ut av den øvrige teksten , som er så fordømt livsbejaende at du får lyst til å skrike høgt. Kanskje er det klangen i stemma hans, gjenskinet av ungdommeleg fridom, uovervinneleg og lidenskapeleg. Alt eg veit er når han etter dette vender attende til refrenget, er det ikkje lenger berre eit utsagn, det er er djup sanning - And the healing has begun: lækjinga har teke til.
Gleda er ikkje permanent og fastbunden, ho er ein flukt, eit svev i sjela. Enten du møter den i eit anna menneske, i kunsten, i naturen. Det er for desse augneblinkane si skuld me strekkjer oss mot kvarandre. Og har du ein gong kjent slik glede, gløymer du ho aldri. Det er kjærleik. Det er lækjedom.

Sidan me no ser nyåret i kvitauget, vil eg nytte høvet til å takke for følgjet så langt, og ynskje nettopp deg eit impulserande og fantasi-eggjande 2010. Kanskje møtes me att? Eg forblir, som alltid, din blunderbuss.